Jedynosty – cołki tekst

– Halo?
– Thomas Persey?
– Ja, fto gŏdŏ?
– Peter Wessling to je wasz kamrat?
– Ja, ale fto gŏdŏ?
– Suchejcie mie, panie Persey. Dŏcie znać Peterowi, coby niy szeł dzisiej do rŏboty. To je ważne! Nie dejcie mu zōnś do rŏboty!
– Ja, ino… ftożeście sōm?! Halo! Halo!

Thomas ôstoł z mobilkōm w rynce, krōtkich galotkach i laciach, w postrzodku swojij izby, w kerej leżały ino porozciepywane bety i moc żōłtego światła ze ulice. Bōło trzi sztwierci na szōstŏ, sztyry minuty skorzij zadzwōnioł weker, a zarŏz potym…

Thomas wejrzoł na telefōn, czy aby mu sie wszyjsko niy pozdało. Ale niy – stoło tam czŏrno na biołym: 05:43, połōnczynie, nōmera zastrzeżōnŏ. „Niy ma ani szōstej, katać byda terŏz dzwōnioł do Petera?!”. Thomas ciepnył mŏbilka na deka i poszeł do ustympu.

***

Lecioł bez Central Park cestōm, kerej niy zmiynił ôd piyrszych dni, jak ino przekludziōł sie na Manhattan. Dychoł ciynżko, loło sie z niygo choby pod brałzōm, ale cis dalij, a David Bowie sycoł mu do uszōw, co je za niyskoro, coby być wdziyncznym, za niyskoro…

Lecioł jak kŏżdy dziyń. Pomału, jednygo za drugim, rachowoł wszyjskich wtorkowych biygŏczy, kamratōw ôd deptaniŏ, miastowych sportsmenōw a deszperatōw, kerzi wypisali wojna kŏżdymu kilogramowi swojigo rubego ciała. „Czejś” – „Czejś” – minył Sarah, modŏ sztudyntka we bōntnych getrach, z kerej jedyn byzuch u kosmetyczki zrobiôłby gryfno frela. Przelecioł kole starki ze psami. Dycki jak jōm widzioł, medykowoł, wto gibcyj kojfnie: ôna ze starości, abo te bestyje z wykamaniŏ.

Kole Szekspira kiwnył gowōm Philowi, kery prawie lecioł ze swoim nowym synkiym. Phil to buzerant, z kerym witoł sie, ôd kedy rŏz trefiyli sie we szynku, poznali i popiyli. „Jak chop z chopym, bez żŏdnych fizymatyntōw” – Thomas dycki przidowoł, jak ô tym kōmu ôsprawioł. Kōnsek dalij sztyry kobiyty cisły rajōm choby pancry najyżone krykami ôd nordic walking. Trzi lata lŏtaniŏ, a ône durś udŏwały, że go niy widzōm. „Hej!” wyskoczōł ôrŏz mały Chińczyk i mało wiela niy chycił krykōm bez giry. Pancry przelazły i dały sie do pytlowaniŏ o chacharach we parku.

Bōł już kole Bethovena, jak ôboczył Doris, dziołcha, skiż kerej dycki wylatowoł do parku, jak inksze motywacyje przestowały fungować. Skiż Doris i jeji gryfnyj rzici, kero tak piyknie kulała sie przi kŏżdym kroku. Doris lŏtała „dziesiōntki” i maratōny, tōż coby filować na to piykne tańcowanie pōłrzitkōw musioł ino przilepić sie do jeji pukla i ôstać ze trzi, sztyry metry ze zadku. A potym niy dostać hercszlagu z wykamaniŏ… Dzisiŏ mioł cufal, leciała tam, kaj ôn, a niy bōł jeszcze fest zmachany.

Lecioł za niōm, aże prziszła ta maszketnŏ prōznoś we gowie, skuli kerej dŏwoł sie do lotaniŏ: ciało we biygu, Bowie we uszach, rzić ôd Doris… „Czejś Tom” – usłyszoł. – „Czejś Peter!” – ôdpedzioł gibko i dalij filowoł na dziołcha. Ôrŏz sztop! Stanył i wejrzoł za sia. Chcioł wołać za Peterym – psinco! Chop bōł już srogi kōnsek dalij, ze suchawkami na uszach. Niy usłyszołby wołaniŏ, a Thomas narobiōł by sie gańby. „Trudno darmo, chyca go niyskorzij”. Wejrzoł nazot za dziołchōm i – „Jasny pierōn!”. Przeleciała już tela, że ôdechciałŏ mu sie za niōm gōnić.

Porozciōngoł sie trocha, zmiynił muzyka na ańfachowe radio i pomału pokuloł sie do dōm.

***

Szeł pośniodać do Subwaya, jak mu sie spōmniało. Zadzwōnioł – jedyn sygnał, drugi… Na trotuarze kobiyta wadziła sie z taksiōrzym. Jeji bajtlowi mierzło sie festelnie i rachowoł kōłka na maminyj kiecce. Baba skokała do taksiorza i nazot, tōż synek durś musioł napoczynać ôd nowa. Żŏdyn niy ôdybroł, Tōm wlŏz rajn.

***

Wylŏz z metra na Water St. Na mobilce stoło jednŏ niyôdebrane połōnczynie – „Toć, Peter! Prawie jak żech bōł na dole”- pomyśloł. Przelecioł bez ańfart, prziwitoł sie z wachtyrzym, ôdbiōł karta. Chcioł dzwōnić zarŏz we windzie, ale trefił tam Maggie. „Dostołeś już wszyjske papiōry? Wiysz, co muszymy to zawrzić dzisiej na piyrszŏ? Stary nŏs zatrzaśnie, jak…” – przi jeji beblaniu ani niy wyciōngoł mobilki.

***

Jak yntlich zadzwonioł, bōło już trzi sztwierci na dziewiōnto.
– No czejś! – Usłyszoł Petera.
– Chopie, do ciebie sie niy idzie dodzwōnić! Jeżeś już w rŏbocie?
– Toć, niby kaj mōm być?
– No ja, ale suchej…
– Po jakimu mie tak ścigosz ôd rana?
– Suchej, miołech ci pedzieć… Rano dzwōnił do mie jedyn chop, ani niy wiym… Kŏzoł pedzieć, cobyś niy szoł dzisiej do biura.
– Katać niy iś?
– A bo jŏ wiym? Zadzwōnioł…
– Fto?
– Ani niy wiym.
– Gupoty! …

Ôrŏz cosik prasło we suchawce.

-Halo, Peter? Peter?! – Tom słyszoł larmo, srogiy rōmplowanie. Ftoś kogoś wołoł, Peter cosik ryczoł, nale daleko – mobilka musiała mu ślecieć na zol. Na ôstatek usłyszoł kamrata:
– Tom, niy moga terŏz gŏdać. Cosik sam sie napochało… ruły prasły abo bōmba. Dzwōnia do mojij Emmy. Pogodōmy niyskorzij.
– Ale wszyjsko ok? Nic ci niy ma?
– Ja, ok. Chow sie!
– Ja, na razie!

Dopiyro terŏz skap sie, że mało wiela niy wylecioł z izby. Pokiwoł gowōm, ôbrōcił sie ôd dźwiyrzi i przilŏz nazot do biōrka. „Nic mu niy bydzie – pomyśloł sie. – Chop robi we WTC. Niy ma takij bōmby, coby te turmy ôbuliła”. Siŏd se, wejrzoł na mōnitōr. 08:49, jedynŏsty wrzesiyń 2001 roku. „Bierymy sie do roboty”.

Grudziyń 2013
Wojtkowi, kery prawie 11.09. mŏ gyburstag

Moja piyrszŏ ôsprŏwka po ślōnsku. Dziyńkuja, jak żeście poradzili to przeczytać. A byda dziynkowoł jeszcze wiyncyj, jak ôstŏwicie kōmyntŏrz abo znŏjdziecie jaki feler do skorygiyrowaniŏ.

„Jedynosty” – napoczynōm

– Halo?
– Thomas Persey?
– Ja, fto gŏdŏ?
– Pyjter Wessling to je wasz kamrat?
– Ja, ale fto gŏdŏ?
– Suchejcie mie, panie Persey. Dŏcie znać Pyjtrowi, coby niy szeł dzisiej do rŏboty. To je ważne! Nie dejcie mu zōnś do rŏboty!
– Ja, ino… ftożeście sōm?! Halo! Halo!

Thomas ôstoł z mobilkōm w rynce, krōtkich galotkach i laciach, w postrzodku swojij izby, w kerej leżały ino porozciepywane bety i moc żōłtego światła ze ulice. Bōło trzi sztwierci na szōstŏ, sztyry minuty skorzij zadzwōnioł weker, a zarŏz potym…

Thomas wejrzoł na telefōn, czy aby mu sie wszyjsko niy pozdało. Ale niy – stoło tam czŏrno na biołym: 05:43, połōnczynie, nōmera zastrzeżōnŏ. „Niy ma ani szōstej, katać byda terŏz dzwōnioł do Pyjtra?!”. Thomas ciepnył mŏbilka na deka i poszeł do ustympu.

No to jada z tym koksym! Dziynnie cosik napisać, a jak pōdzie, to i pokŏzać to tukej. Napoczynōm ôd krōtkij ôsprŏwki, kerej piyrszy kōnsek sam mŏcie. Jutro byda gŏdoł z kamratym, kery robioł w Nowym Jorku i wierza wiy, eli we u-banie fungujōm mobilki i ô kerej urzyndniki napoczynajōm rŏbota. Jak sie dowiym, to siedna i skōńcza „Jedynostygo”.