Let it go – pō naszymu

Dzisiŏ cosik niy dō mie, ino dō mojij dziołszki. „Let it go” – śpiywka ze „Frozen”.

Miołech mŏc szpasu przi przekłŏdaniu. Znŏcie polski tekst, pra? Trza pedzieć, co przekłŏdŏcz za fest niy trzimoł sie ôrginału… co je ciekawe, bo bezma machery ôd Disneya fest dŏwajōm pozōr, coby przekłŏdy dicht sztimowały.

Tōż pedziołech sie – ô niy, jŏ to byda ale blisko angelskigo tekstu. I napoczłech szukać za tym, jako to rychtowali inksi.

Let it go, let it go
Can’t hold it back anymore
Let it go, let it go
Turn away and slam the door
I don’t care what they’re going to say
Let the storm rage on
The cold never bothered me anyway

Ich lass los, lass jetzt los
Die Kraft sie ist grenzenlos
Ich lass los, lass jetzt los
Und ich schlag die Türen zu
Es ist Zeit, nun bin ich bereit
Und ein Sturm zieht auf
Die Kälte sie ist nun ein teil von mir

Najednou, najednou
chci skončit s tou hloupou hrou!
Najednou, najednou
dveřmi prásknu za sebou!
Já jsem svá,
to chci dokázat všem,
v bouři rozkvétám
a mráz v duši vítězí nad sluncem.

Ô ja! Pokŏzało sie, co kŏżdy mōg sie to przekłŏdać, jak inŏ mu sie uwidzi. Kajnikaj dostalimy niy przekłŏdy ino… poczta poetyckŏ Macieja Szczawińskiego!

Tōż po leku, po leku. Żŏdyn niy śmiy mi pedzieć, co żech sie niy trzimoł zdrzōdła. Katać bych sie go mioł – sōm jedyn na świecie – trzimać?!

disneys-elsa-doing-magic

***

Frozen – Puszczōm fraj (Let It Go)

We takŏ noc śniyg na gōrze blysko,
Niy uwidzisz śladu szłap.
Krōlestwo samotności,
A jŏ je za krōlowa.

A wiater rycy choby chamera we mie,
Strzimać tego rajn niy poradziłach.

Nic niy dej znać,
Niy pokŏż im,
bydź ta dobrŏ,
co dycki jōm mŏsz być.
Chrōń sie, niy czuj,
niych niy wiedzōm…
Tōż już wiedzōm!

Puszczōm fraj, puszczōm fraj,
Siylniejszŏ je ta siyła.
Puszczōm fraj, puszczōm fraj,
Dźwiyrze za mnōm zatrzasłach.
Jedno je, co ôni pedzōm.
Niych gzuje burza,
Zimy przeca nigdych sie niy boła.

Z daleka kŏżdy problym malućki mi sie zdŏ,
A strach, co kejś mie trzimoł, ôdciepłach terŏz fōrt.
Terŏzki sie pokŏże to,
co swojōm siyłōm popochōm.
Na życie czas, co chca je żyć
Zwolnŏ!

Puszczōm fraj, puszczōm fraj,
Niybo a wiater – to jŏ.
Puszczōm fraj, puszczōm fraj,
Nigdy niy zaślimtōm.
Jeżech stōnd, sam ôstana.
Niych gzuje burza!

Ta zimnŏ siyła ôdy mie naôbkoło,
Zwyrtŏ sie, pyrskŏ, furgŏ, ôd ziymie na niybo.
I ôrŏz nŏgły blysk – prawie zmiarkowałach:
Przeszłoś sie niy wrōci. Nazŏd już niy pōda!

Puszczōm fraj, puszczōm fraj,
Stŏwōm choby rozwidniŏk.
Puszczōm fraj, puszczōm fraj,
Ta frelka to niy ma jŏ!

Stoja sam we świetle dnia.
Niych gzuje burza,
Zimy przeca nigdych sie niy boła.

***

Nancie! Je to zrychtowane. Idzie to śpiywać. Terŏzki ino moga sie marzić, co ftoś to poczytŏ i dŏ do zaśpiywaniŏ dziołsze z dobrym głosym. Bez tego niy ma żŏdnych szans, co moja cera poprzaje wersyji pō naszymu, jak mŏ „Mam tę moc” ôd Katarzyny Łaski.

Zapisz

Zapisz

Zapisz