„Synek” abo ślōnski na binie

Grejcie, bo to je fajne, słuszne a przidajne! Do wŏs aże poradza strzimać ôsprawianiy ô tym, jak to my, Ślōnzŏki, mōmy skiż naszej ślōnskości źle. Żle i dobrze ku tymu, bo sie idzie poasić, co mōmy gŏdka, kerej niy ma i hajmat chociŏż my sōm choby wandrowniki, Cygōny a Indianery.

Było tam dzisio, przi ôtwarciu pubu k8 na zabytkowyj grubie Guido, to wszyjsko, co durś słychać i bez co idzie sie zeszterować, jak czowiyk nie weźmie sie na wstrzimaniy i niy kuknie na co inkszego. Znōm to, czytōm Kadłubka a inkszych kamratōw ôd ślōnskigo wajaniŏ.

Nale tak na binie, we entourage prawego tyjateru… Wiycie, prawego – niy ślōnskigo, z bajtlami we czŏrnych westach a farebnych mazelōnkach. Ani niy z tym wicowaniym, chichraniym sie, kere je erbniynte po plebejskij kulturze i kere treficie we „Cholōnku”, u Makule a u inkszych (wiycie: baba, chop, ôżarty ujek, modŏ ciotka, a kulaniy sie za szopkōm, ha-ha-ha)

„Synek” to je prawy tyjater, z chopym po nagu, pinglami skokajōncymi po zolu i inkszymi fizymatyntami, kere moderny tyjater mŏ do ludzi. Niy znōm sie na tym, niy poradza spokŏpić tego mydium, nale… dołżech sie zbamōncić. Ôstołżech tam na binie i niy chciołech wyjeżdżać na wiyrch.

Bez mōmynt tam, 320 metrōw pod ziymiōm , nasza gŏdka (felernŏ, nale gŏdka) była gŏdkōm dōminujōncōm, rygiyrowała choby jedynŏ krōlowa. Aże mi było gańba (ja, gańba!), jakżech musioł nazot gŏdać po polsku trzi minuty po tym, jak sie przedstawiynie skōńczyło.

Chca nazŏt na dōł, ku tej grubie, ku tym katakumbōm. Chciołbych wiyncyj mikroświatōw, w kerych rygiyruje ślōnski. Dobrze mi tam było, mōgbych sie tam ôstać.

Tōż grejcie…

Ô strefie k8
Ô „Synku”