Let it go – pō naszymu

Dzisiŏ cosik niy dō mie, ino dō mojij dziołszki. „Let it go” – śpiywka ze „Frozen”.

Miołech mŏc szpasu przi przekłŏdaniu. Znŏcie polski tekst, pra? Trza pedzieć, co przekłŏdŏcz za fest niy trzimoł sie ôrginału… co je ciekawe, bo bezma machery ôd Disneya fest dŏwajōm pozōr, coby przekłŏdy dicht sztimowały.

Tōż pedziołech sie – ô niy, jŏ to byda ale blisko angelskigo tekstu. I napoczłech szukać za tym, jako to rychtowali inksi.

Let it go, let it go
Can’t hold it back anymore
Let it go, let it go
Turn away and slam the door
I don’t care what they’re going to say
Let the storm rage on
The cold never bothered me anyway

Ich lass los, lass jetzt los
Die Kraft sie ist grenzenlos
Ich lass los, lass jetzt los
Und ich schlag die Türen zu
Es ist Zeit, nun bin ich bereit
Und ein Sturm zieht auf
Die Kälte sie ist nun ein teil von mir

Najednou, najednou
chci skončit s tou hloupou hrou!
Najednou, najednou
dveřmi prásknu za sebou!
Já jsem svá,
to chci dokázat všem,
v bouři rozkvétám
a mráz v duši vítězí nad sluncem.

Ô ja! Pokŏzało sie, co kŏżdy mōg sie to przekłŏdać, jak inŏ mu sie uwidzi. Kajnikaj dostalimy niy przekłŏdy ino… poczta poetyckŏ Macieja Szczawińskiego!

Tōż po leku, po leku. Żŏdyn niy śmiy mi pedzieć, co żech sie niy trzimoł zdrzōdła. Katać bych sie go mioł – sōm jedyn na świecie – trzimać?!

disneys-elsa-doing-magic

***

Frozen – Puszczōm fraj (Let It Go)

We takŏ noc śniyg na gōrze blysko,
Niy uwidzisz śladu szłap.
Krōlestwo samotności,
A jŏ je za krōlowa.

A wiater rycy choby chamera we mie,
Strzimać tego rajn niy poradziłach.

Nic niy dej znać,
Niy pokŏż im,
bydź ta dobrŏ,
co dycki jōm mŏsz być.
Chrōń sie, niy czuj,
niych niy wiedzōm…
Tōż już wiedzōm!

Puszczōm fraj, puszczōm fraj,
Siylniejszŏ je ta siyła.
Puszczōm fraj, puszczōm fraj,
Dźwiyrze za mnōm zatrzasłach.
Jedno je, co ôni pedzōm.
Niych gzuje burza,
Zimy przeca nigdych sie niy boła.

Z daleka kŏżdy problym malućki mi sie zdŏ,
A strach, co kejś mie trzimoł, ôdciepłach terŏz fōrt.
Terŏzki sie pokŏże to,
co swojōm siyłōm popochōm.
Na życie czas, co chca je żyć
Zwolnŏ!

Puszczōm fraj, puszczōm fraj,
Niybo a wiater – to jŏ.
Puszczōm fraj, puszczōm fraj,
Nigdy niy zaślimtōm.
Jeżech stōnd, sam ôstana.
Niych gzuje burza!

Ta zimnŏ siyła ôdy mie naôbkoło,
Zwyrtŏ sie, pyrskŏ, furgŏ, ôd ziymie na niybo.
I ôrŏz nŏgły blysk – prawie zmiarkowałach:
Przeszłoś sie niy wrōci. Nazŏd już niy pōda!

Puszczōm fraj, puszczōm fraj,
Stŏwōm choby rozwidniŏk.
Puszczōm fraj, puszczōm fraj,
Ta frelka to niy ma jŏ!

Stoja sam we świetle dnia.
Niych gzuje burza,
Zimy przeca nigdych sie niy boła.

***

Nancie! Je to zrychtowane. Idzie to śpiywać. Terŏzki ino moga sie marzić, co ftoś to poczytŏ i dŏ do zaśpiywaniŏ dziołsze z dobrym głosym. Bez tego niy ma żŏdnych szans, co moja cera poprzaje wersyji pō naszymu, jak mŏ „Mam tę moc” ôd Katarzyny Łaski.

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Talking Heads – Niybo

Dzisiŏ ku rŏbocie. Skuli rŏboty, a niy skuli 1. mŏja.

Talking Heads – Niybo (Heaven)

Wszyscy prōbujōm do baru wlyź.
Miano ôd niygo… Mianuje sie Niybo.
Kapela w Niybie grŏ moja nŏjrŏdszo śpiywka.
Grŏ jeszcze rŏz, grajōm jōm durś

Niybo, niybo to je plac,
plac w kerym nigdy nic sie niy przitrefiŏ.
Niybo, niybo to je plac,
plac w kerym nigdy nic sie niy przitrefiŏ.

Mōmy sam fajer, wszyscy sam sōm.
Wszyscy pōdōm weg, akuratnie na rŏz.
Ciynżko spokopić, co gynau nic,
Take bydzie fajne, dŏwŏ taki szpas.

Niybo, niybo to je plac,
plac w kerym nigdy nic sie niy przitrefiŏ.
Niybo, niybo to je plac,
plac w kerym nigdy nic sie niy przitrefiŏ.

Jak tyn kusik sie skōńczy, zaś napocznie sie,
Nic niy bydzie inksze, bydzie durś jednake.
Ciynżko spokopić, co gynau nic,
Take bydzie fajne, dŏwŏ taki szpas.

Niybo, niybo to je plac,
plac w kerym nigdy nic sie niy przitrefiŏ.
Niybo, niybo to je plac,
plac w kerym nigdy nic sie niy przitrefiŏ.

Szturmowiec Imperium

To już dzisio!
Społech tela, co nic. Wstołech dugo przed rozwidniŏkiym. Poleciołech trocha polŏtać, coby jakoś zabić tyn czas. Fliger sztartowoł ô jednyj, cug przijeżdżoł na lotnisko wele jedynostyj, taksa na banhof miała u mie być ćwierć na jedynostŏ. Rajzefiber taki, że niy idzie strzimać. Wszysko naszykowane? Ja! Niczego niy brakuje? Toć! Papiōry, tasza… No dyć! Wszysko mōm. Terŏzki ino doczkać!

***

Jezech sam! Je nŏs sam moc! Pōmału puszczajōm nŏs rajn, tajlujōm na myńsze skupiny. Już widza niykerych łazić w kostiōmach. Zarŏzki byda kōnskiym tego wszyskigo. Moje nŏjsrogsze marzynie, tela lŏt nadzieje – już za mōmynt. Chyba żech je w niebie!

***

Jezu! Idzie do nŏs chop z wykŏzym. Jezu! Jezech dran! Jezu!

– Jason Hood? Wyście sōm Jason Hood?
– Ja, to je jŏ. Moga pokŏzać papiōry…
– Niy trza, panie Hood. Panie Hood, wasza rola.
– Ja, miołech robić za szturmowca.
– Widzicie, panie Hood, je taki jedyn problym. Wasz plac – my go musieli dać kōmu inkszymu. I niy ma go. Niy gorszcie sie, ale brakło do wŏs roboty.
– Ale jŏ…
– Niy starejcie sie, piniōndze za rajza dostaniecie nazŏd. Pōdźcie zy mnōm do biōra, tam wszysko załatwiymy.
– Ale…
– Jŏ wiym, jŏ wiym. Pōdźcie zy mnōm.

faktopedia_01

Manowar – Sztalowe serce

Jakby tak tyn kōnsek puszczać we kŏżdyj ślōnskij chaupie. Ale tak na fol, coby kŏżdy usyszoł. Do porzōndku zaśpiywane, nŏjlepij bez sōmego Erica Adamsa.

Pierōnie, kurz a wiater! Zarŏzki by my sam mieli czwŏrte powstanie.

Manowar
Sztalowe serce (Heart of Steel)

Rozpol ôgiyń
Co pokludzi mie
Do dōm bez tysiōnc mil

Gzuja na kōmecie
Ôbstōny je mōj ślad
Cichoś – srogi ciynżŏr

Za światym kludza bōj
Biera, co idzie wziōnś
Chociŏż ciyngiym idzie źle

Zrodzōny wiatrōm naskwol
Z mianym, co zetrwŏ
Kaj bych niy zaszeł, durś jezech sōm

Stōń a walcz!
Podle serca żyj
Dycki jeszcze rŏz
Umrzić niy lynkej sie

Stoń a walcz!
Powiydz, co mŏsz rajn
Mŏsz sztalowe serce!

Ciś durś do przodku
Niy ôglōndej sie
Ino jedna szansa mŏsz.

Tych kerych śmiŏnie sychać
Jeszcze przidōm dran
Stojōm, choby łōński śniyg

Ôboczōm stŏwać nŏs
Ze ôgniym we ślypiach
Skłoniōm gowy
Stracōm siyła

Wtynczŏs my w śmiych,
A ôni – na zol!
Sztalowe serce:
Niy złōmiōm go, niy sztopnōm go

Stōń a walcz!
Podle serca żyj
Dycki jeszcze rŏz
Umrzić niy lynkej sie

Stōń a walcz!
Powiydz, co mŏsz rajn
Mŏsz sztalowe serce!
Mŏsz sztalowe serce!

 

Feliks Dzierżyński, nieugięty bojownik ô zwyciynstwo socjalizmu

Wydział historii Partii KC PZPR
„Feliks Dzierżyński. Nieugięty bojownik ô zwyciynstwo socjalizmu”
Napisoł Tadeusz Daniszewski
Ksiōnżka i Wiedza 1951

Dwajścia piyńć lŏt do zadku ustoło bić serce ôd nŏjwielgszygo polskigo rewolucyjonisty – Feliksa Dzierżyńskigo, wiernygo szkolŏrza a spōłkamrata Leninowego a Stalinowego wojowaniŏ.

Szumno życiowŏ cesta, kero Dzierżyński przelŏz, idzie potajlować na dwa głōwne etapy: czas roboty we litewskij, a niyskorzij w polskij socjaldemokracyje, a ku tymu czas dziołaniŏ we bolszewickij partyji. Te dwa ôkresy sōm skuplowane niy do rozedrzicio.

Jako jedyn z czołowych prziwōdcōw ôd Socjaldemokracyje Krōlestwa Polskigo i Litwy, Dzierżyński mobilizowoł nŏrōd robotnikōw do walki prociw hajmatowyj burżuazyje a caratowi, przi tymu głosił braterstwo brōni ze rewolucyjnymi siłami ze Rusyji.  Jako jedyn z nŏjzocniyjszych dziołŏczy ôd bolszewickij partyje i ôrganizatorōw zwyciyńskij Rewolucyje Pańdziernikowyj, kerŏ i przed polskōm nacyjōm ôdymkła jasno perspektywa społecznygo a nŏrŏdowygo wyzwolyniŏ, sługŏwoł zatynczos sprawie polskij klasy robotniczyj, sprawie ôd polskigo ludu.

Cołke życiy ôd Feliksa Dzierżyńskigo bōło niyzmordowanōm, bez żŏdnych granic ôfiarnōm walkōm ô zwyciynstwŏ socjalizmu we Polsce a we Rusyje, ô zwyciynstwo socjalizmu na cołkim świecie. „We katowniach carskij Rusyje, na zesłaniu w Syberyji, bez duge lata katorgi, we ketach i na wolności, we podziymiach kōnspiracyje i na panstwowym ôdwachu, we WCzK i w robocie budownictwa – durś a ciōngle, w kŏżdych warunkach Feliks Dzierżyński bōł na piyrszej linije ôgnia”.

Wrŏz z Julianym Marchlewskim a Rołzōm Luksenburg Dzierżyński, kerego mianowali  kamrat Jōzef, budowoł fōndamynty ôd marksistowskij partyje polskigo proletariatu. We głoszōnym bez PPS nacōnaliźmie widzioł zatrutŏ ideologicznŏ brōń ôd burżuacyje. Przeciwstawioł mu proletariacki patriotyzm a internacjonalizm, kerymu bōł nŏjwiyncyj rŏd.

Pierzinie! Wiyncyj niy poradziłech strzimać!

Chcesz sie dowiedzieć, co to je za kōnsek, po jakimu żech go przekłŏdoł, abo rodszyj suchŏsz jak czytŏsz – kuknij na zajta ôd podastu http://zplanety.si. Tekst tyn pokozoł sie we drugim ôdcinku.

„Ślązacy są bardzo dumnym narodem”

We wtorek na gospodŏrski byzuch na Ślonsku przijechali premiyr Ewa Kopacz. Kożdy spodziywoł sie szumnie przepowiadanygo programu, nale żodyn ani sie niy forsztelowoł usyszeć to, co pani premiyr zapowiedzieli na kōnferyncyi zorganizowanyj na katowickim rōndzie. Spōmnymy sam trzi nojważniyjsze pōnkty istnygo programu.

Rŏz: Wynulowanie dekretu Krajowyj Rady Narodowyj z 6 maja 1945,  kery zlikwidowoł autōnomijŏ ôd wojewōdztwa ślōnskigo.

Dwa: Mapa drogowŏ wrōcaniŏ rzeczōnyj autōnōmije, z administracyjōm refōrmōm, kerŏ mŏ skuplować gōrnoślōnski ziymie we 2016 roku, z welunkiym do Sejmu Ślōnskigo we 2017, a z „Paketem do samorzōndōw”, kery mŏ sie tykać niy ino ziymi ślōnskij, nale cołkigo systymu samorzōndowygo w Polsce.

Trzi: nowelizacyjŏ ustawy ô myńszościach narodowych a etnicznych wedle projektu ôbywatelskigo.

Kōmyntatory zgodliwie padajōm, co słowa Ślōnzŏki to je naprowdy hyrskŏ nacyjŏ – abo po polsku Ślązacy są bardzo dumnym narodem – ôd kerych Ewa Kopacz napoczli swoja przemowa, ôdymkły blank nowy rozdział we gyszichcie ôd polskigo Ślōnska.

Wystōmpiynie pani premiyr zelektryzowało polskŏ politycznŏ bina. Partie ôpozycyjne pomŏwiajōm Ewy Kopacz ô wyzdradzynie polskich interesōw narodowych a kludzynie welunkowyj kampanije bez żŏdnygo usōndku. Tympyratura rajcowaniŏ dobrze pokŏzujōm breweryje, na kere idzie sie podziwać na antynie publicystycznych programōw we wszyskich głōwnych telewizyjnych a radyjokŏwych sztacyjach.

Czekōmy durś na kōmytŏrz rzecznika rzōndu. Dejcie sie spōmnieć: jeszcze we wtorek w necu pokozoł sie film nagrany ze smartfōnym zarŏz po wystōmpiyniu, na kerym Ewa Kopacz padajōm „Jŏ sie chachłach! To bōł ino taki skrōt myślowy”.

(za: Gōrnoślōnskŏ Agencyjŏ Prasowŏ, 02.07.2015)

Zdŏwŏ sie, co niy poradza skōńczyć dzisio drugigo ôdcinka podcastu Zplanety.si. Niy skōńczyłech jeszcze tumaczyć kōnska, kery żech sie ôbroł. Ale jak to już yntlich szafna, to krōm przekłŏdu pōdzie usyszeć taki kōmunikat…

Bran abo kōnsek ze „Szpilu ô trōn”

No to sztart! Leca z tym moim podcastym. Zplanety.si już funguje, a sam znŏjdziecie piyrszy ôdcinek. Do tych, kerzi rŏdszyj czytajōm jak suchajōm moigo fandzolyniŏ, chca dŏwać potumaczōne teksty sam na Oschlu.

Piyrszy śnich to je mōj fanowski przekłŏd jednygo rozdziału z „Gry ô trōn” J.R.R. Martina.

BRAN

Nŏjlepszŏ droga napoczynała sie we bożym gŏjiku. Bran spinoł sie tam na srogi wachtyrzski strōm, a potym skokoł z dachu na dach i przełaził ku zbrojownie – dycki po bosŏku, coby wachtyrze go niy usyszeli. Tako bliżoł sie ku ślepyj tajle Piyrszyj Turmy. Tyn zasadzity, kulaty festōng – nŏjstarszy kōnsek we zōmku – bōł srogszy, jak sie zdŏwało. Miyszkały tam ino szczury a pajōnki, nale po kamiynnych ścianach durś szło sie elegancko spinać. Szło przelyź prosto na wiyrch, kaj zicły se chimery i prōznymi ślypiami filowały we przestrzyń, a niyskorzij dalij na pōłnocnŏ strōna, jak sie uwiesiło na rynkach i przeciepywało ôd jednyj chimery ku drugij. Stamstōnd, jak sie fest sztrenknōnć, ôstowoł już hib na zbulōnŏ turma, kero prawie tam sie fest przegibowała. Potym jeszcze jake dziesiynć fusōw spinaniŏ po czŏrnych kamiyniach, a na sōmym wiyrchu czekały już wrōny, coby ôbŏczyć, eli niy przismyczył im jakigo futru.

Bran prawie przewieszoł sie z chimery na chimera, kej usyszoł jaki głosy. Tak go to udziwiło, iże mało wiela, a by puścił kamiynny grif. Nigdy żŏdnygo niy trefił we Piyrszyj Turmie.

-Niy ma żech tymu rada – posłyszoł piyrszy głos. Prawie pod nim leciały w raje ôkna, a głos cis z ôstatnigo – To ty żeś mioł robić za Namiestnika.

– Brōńcie mie bogowie! – usyszoł lyniwy, chopski głos – To niy ma dō mie. Za moc ôbowiōnzkōw.

– Niy śmiymy ufać Starkowi, kej dostanie takŏ władza. Bydymy mieć drugigo Jona Arryna. Ôch, po jakimu ôn doł na to zgoda?

Bran durś wisioł, suchoł i boł sie aby ruszyć. Mioł strach, co ôbŏczōm ôd niygo szłapy, jak bydzie sie przeciepowoł na nŏstymnŏ chimera.

– Bydź rada, co ôn tak zrobiōł – pedzioł chop. – Twōj chop mōg polyź ku kerymuś swoimu bratowi abo ku Littlefingerowi. Rŏdszyj już mōm honorowego wroga, jak jakigo ambitnygo.

– Miałach sie dospōmogać, coby mianowoł ciebie – pedziała kobiyta. – Robert na zicher by mie posuchoł, jakbych wiyncyj cisła. Bōłach zicher, co Stark niy dŏ zgody.

– Rada żywcym zeżre Neda Starka. Jakby mioł wiyncyj usōndku, to by ôstoł na Pōłnocy. Tam mŏ swōj plac.

Bran spokopił, że gŏdajōm ô jego fatrze. Chcioł usyszeć wiyncyj. Jeszcze inŏ pŏra fusōw… nale ôbŏczōm go, jak wychynie bez ôkno.

– Trza na niygo pozornie filować – pedziała kobiyta.

– Jŏ tam rŏdszyj filuja na ciebie – ôdpedzioł chop ze zecniōnym głosym. – Pōdź sam nazŏd.

– Starkōm dycki bōło egal to, co je louz na połednie ôd Przesmyku – pedziała kobiyta. – Dycki! Skuli tego wierza, co ôn sam w cosik szpilŏ. Inakszy by nigdy tymu niy przichwolył.

– Możnŏ mŏ to za swōj ôbowiōnzek do krōla. Możnŏ pragnie zapisać swoji miano ze srogich literōw we historycznych krōnikach, abo chce citnōnć ôd swoij baby… Ano jedne i drugi. Może mieć tysiōnc powodōw. Skuli mie ôn sie chce rŏz w życiu do porzōndku ôgrzŏć.

– Robert mu przaje choby bratowi. Niy widzisz sam niybezpieczyństwa? Już je za tela utropy ze Stannisym a Renlym, a Starka Robert na zicher bydzie suchoł. To je siostra ôd Lysy Arryn ta ôd niego baba. Dowiyrzosz przeca, że ôni sie prociw nōm smŏwiajōm? Dziwuja sie, co jeszcze ônyj sam niy ma.

Bran kuknoł na dōł. Pod ôknym leciała wōnskŏ pōłka, szyrokŏ inŏ na pŏra calōw. Sprōbowoł na nia ślyź. Niy siyngnōł. Za daleko.

– Bez wzglyndu na to, co ta Arrynowŏ kobiyta wiy abo se forszteluje, niy mŏ żŏdnych dowodōw. – pedzioł chop. Ucich na momynt. – A możnŏ mŏ?

– Toć że niy! – ôdpedziała kobiyta – Myślisz, że to jōm sztopnie? To je matka, i na zicher bydzie fertich, coby zrobić do bajtla to, co jŏ do moigo synka.

Chop sie ôśmioł. Bōł to ale śmiych z gorzkościōm.

– Matki – pedzioł. Te słowo smakowało w jego gymbie choby ubliżynie. – Niykedy zdŏ mi sie, co jak urodzicie bajtla, to sie wōm cosik matlŏ we gowach. Wszyske żeście sōm szalōne.

Bran badoł wzrokiym na pōłka. Mōg sprōbować ślyź. Pōłka bōła za wōnskŏ, coby na nia hibnōnć, ale jakby przi ślatywaniu chycił sie rantu, a potym sie szterknoł… ino wtynczos na zicher by go usyszeli i prziszli ku ôknie. Z tego, co usyszoł, niy spokopił wszyskigo, ale bōł pewny, co ta gŏdka niy bōła pedziano do niygo.

– Jeześ tak samo ślepy i uwziynty jak Robert – pedziała kobiyta.

– Jak chcesz bez to pedzieć, że patrza choby ôn, to ci przichwola. – ôdpedzioł chop. – Widza chopa, kery gibcyj by umar, jak wyzdradził Krōla.
– Przepōmniołżeś, że jednego już wyzdradził? – pedziała kobiyta. – Padōm ci, widziałach to dobrze we śniku. Wilk, srogi choby kōń, kery żre zdechlina gnijōncego lelynia. Jako sie myślisz, co to znŏczy?

– To znŏczy, co mŏsz mynij wierzić we śniki. – ôdpedzioł. Na zicher miała żeś śnik ze wilkiym, a niy ze lwym? Dej se pedzieć, Stark je lojalny.

– Ô, jŏ tymu ani niy przecza. Ale co to bydzie, kej Robert pōminie, a na trōnie siednie sie Joff? Im gibcyj to przidzie, tym bydymy bezpiyczniejsi. Kożdy dziyń mōj chop robi sie wiyncyj niyspokojny. A bydzie jeszcze gorzij, jak Stark śnim ôstōnie. Ôn durś przaje tyj jego mamlatyj siostrze, dŏwnŏ umartyj, szesnoście lŏt staryj dziywie. Ani sie niy ôbejrza, jak ôstawi mie do jakijś nowyj Lyanny.

– Bran ôrŏz sie wylynkoł. Chcioł wrōcić nazŏd tam, skōnd prziszeł, znojś braci. Ino co im powiy? Uzdoł sie, co podkradnie sie bliżyj i ôbŏczy, fto tam gŏdŏ.

Chop se dychnōł.

– Lepij byś mynij myślała ô prziszłości, a wiyncyj ô uciechach chwili.

– Przestōń! – pedziała kobiyta. Bran dobrze usyszoł praśniyńcie ciała ô ciało, a potym chopowy śmiych.

Bran sztreknōł sie, zicnył sie na chimerze i wlŏz na dach. To niy bōło ciynżki. Przeczołgoł sie do nŏstympnyj chimery blank wele ôkna, z kerego syszoł klangi.

– Mōm już za tela tego fandolyniŏ, siostro. – pedzioł chop. Bydź cicho i pōdź sam.

Bran siednoł sie na chimerze, chycił jōm fest nogami i zwiesiōł sie gowōm na dōł. Wysztrekowoł gowa ku ôknie. Świat, kery widzioł, stoł na ôpy. Plac na spodku dziwnie pływoł, kamiynie bōły durś mokre ôd roztopiōnego śniyga.

Wejrzoł rajn.

W izbie marodowało sie ze sobōm dwoje ludzi. Prziszeł ku tymu, co chop i kobiyta sie kuskujōm. Dziwoł sie ze szyroko ôtwartymi ślypiami, wylynkany, ze spresowanym chyrtōniym. Chop trzimoł rynka miyndzy jeji nogami i na zicher jōm krziwdził, bo kobiyta napoczła chraplawŏ jynczeć.

– Przestōń – prosiła. – Przestōń, przestōń. Och, prosza, niy… – Gŏdała to ale cichućko i niy ôdsztuchła go. Wraziła rynce we złote welach ôd chopa i pociōngła ôd niygo faca do swoigu brustu.

Terŏzki Bran ôbŏczył jeji gymba. Ôczy miała zawarte, dziubek ôdymkniynty. Kiwała gowōm z boku na bok i trzynsła złotymi wosami. Zarŏzki jōm poznoł – Krōlowa.

Musioł dać jaki klang, bo ôrŏz kobiyta ôtwarła ôczy i jōm sztopło. Dziwała sie na niygo. Rykła przerŏźliwie.

Potym wszysko stało sie w jednym momyncie. Kobiyta nŏgle ôdsztuchła chopa i pokŏzała rynkōm, durś z rykiym.

Bran chcioł sie sztreknōnć i przibliżył tōłōw ku chimerze, ale zrobiōł to za gibko. Rynkami inŏ tyknoł gładki kamiynie, a nogi za wczas puściły chimera. Ślatywoł. Ôknŏ migło wele niygo, a ônymu zacwyrtało sie w gowie. Gibko wyciōngnoł ramie i chycił sie rantu ôd kamiynnej pōłki. Rynka sie sklyjzła, ale chycił sie drugōm. Wisioł zaroz przi ścianie i ciynżko dychoł.

We ôknie nad nim pokozały sie dwie gowy. Krōlowa. Dopiyro terŏz Bran poznoł jeji kamrata. Byli tak na siebie podani, choby ôdbicia we zdrzadle.

– Widzioł nŏs – pedziała ôstro kobiyta.

– Toć – ôdpedzioł chop.

Rynka Brana napoczła sie szibować po kamiyniu. Chycił pōłka drugōm rynkōm. Darymnie cis pazury do kamiynia. Chop wyciōngnōł rynka.

– Chyć sie mie, podwiela niy ślecisz. – pedzioł.

Bran chycił sie za rynka ze wszyskich sił. Chop dźwignōł go na pōłka.

– Co ty robisz? – spytała znerwowanŏ kobiyta.

Chop niy doł na nia pozōr. Bōł fest silny. Postawił Brana na kamiynnym fynsterbrecie.

– Synek, jak żeś je stary?

– Siedym lŏt – ôdpedzioł Bran i dychnoł z folgōm.

Chop mioł na rynce głymboki zadrŏpania po Branowych pazurach. Karlus puścił rynka.

Chop wejrzoł na kobiyta.

– Czego sie niy robi skuli miłowaniŏ – pedzioł, skrziwił gymba i pocis Brana.

Bran pofurgoł z przerŏźliwym rykiym. Niy mioł sie już czego chycić. Przed sobōm mioł cołki plac.

Kajś daleko wył wilk. Wrōny kełtowały sie nad turmōm. Czekały durś na ziŏrka.

Przekłŏdoł: Rafał Szyma

Czytaj dalej „Bran abo kōnsek ze „Szpilu ô trōn””