Lekie, aże ańfachowe – 1. kōnsek

Podwiela zaczna wŏs szterować ibōngami (Opisz liść unoszący się na jeziorze a inksze), wkleja mały kōnsek nowej ôsprŏwki. Przed „Lekie, aże…” wcis mi sie „Jedynosty”, terŏz zaś przi tymu bajstluja. Bydzie to trocha dugsze, tōż roboty je wiyncyj.

OK,  Hipermarket, dwie dziywy… tak to sie +- bydzie napoczynać:

– Na frechownego.
– Jak?
– No na frechownego. Niy smolisz sie, ino bieresz choby swoje. Żŏdyn nic ci niy powiy, ino mŏsz wyglōndać jak pani, a niy jako hadra z poprawczŏka.
– No ja, ale…
– Dej pokōj! Przeca to je psinco: bieresz i mŏsz. Skuli takij gupoty świat sie niy ôbuli. To je lekie, aże ańfachowe. Dziwej sie!

Klaudia sztartła ku raje z kosmetykami. Nikola chciała jeszcze cosik pedzieć, ôstała ale przi kastliku z tōnimi chopskimi fuzeklami i zaglōndała, jak jeji kamratka biere sie za robota, kerŏ robiyła śnij nôjwiyncyj wysztiglŏwanŏ frela we gimnazjum.

Reklamy

Ôstŏw kōmyntŏrz

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s